Karen Swenson pisała, że „zamiast rozkoszować się tym nowym światem, zdawała się wycofywać jeszcze bardziej”.
W wolnym czasie bawiła się ołowianymi żołnierzykami brata i grała w kulki. Z uwagi na usposobienie chłopczycy przewodziła podwórkowej gromadce dzieci, z którą to wałęsała się ulicami Södermalm, chociaż najbardziej lubiła bawić się w samotności. Trudna sytuacja materialna rodziny wymuszała na niej noszenie ubrań po starszym bracie i korzystanie z miejscowej jadłodajni dla ubogich. W stosunku do nieznajomych – odwiedzających dom rodzinny Gustafssonów – przejawiała daleko idącą nieśmiałość; najczęściej chowała się za kotarami bądź ukrywała pod stołem.
Gdy miała 6 lub 7 lat, zainteresowała się aktorstwem. Odwiedzała teatry Södra oraz Mosebacke, znajdujące się po przeciwnych stronach tej samej ulicy. Nie mając pieniędzy na bilet, niekiedy wykorzystywała nieuwagę ochrony i zakradała się do środka, oglądając spektakle zza kulis. Oszczędności wydawała na nickelodeon, podziwiając na ekranie Charliego Chaplina, Douglasa Fairbanksa, Mabel Normand i Mary Pickford oraz oglądając m.in. Terje Vigen (1917, reż. Victor Sjöström) czy Skarb rodu Arne (1919, reż.