Podział frazeologizmów na idiomy i kolokacje jest nieostry, gdyż niekiedy trudno jest ustalić, czy znaczenie wynikowe danego wyrażenia, zwrotu lub frazy jest sumą znaczeń poszczególnych słów. Równie kłopotliwe bywa określenie, czy dany związek wyrazowy ma charakter utarty (wówczas stanowi on kolokację), czy doraźny (wtedy jest to zwykły tzw. produkt języka). Jeszcze innym problemem jest brak jednolitej terminologii w tym zakresie.
Do związków frazeologicznych zaliczane mogą być także przysłowia, porzekadła, porównania i aforyzmy (inaczej maksymy lub sentencje).
Na gruncie czeskim František Čermák stwierdza, że przy analizie cech formalnych używa się terminu „frazem”, z kolei w przypadku analizy semantycznej uzasadniony jest termin „idiom”. Pod obydwoma pojęciami rozumie się unikatowe, ustalone połączenie dwóch lub więcej składników, z których przynajmniej jeden nie funkcjonuje w ten sam sposób w innych kombinacjach językowych, lecz występuje w danej funkcji tylko w jednym wyrażeniu lub, co najwyżej, w kilku wyrażeniach.
Wyróżnia się frazemy leksykalne (cz. lexikální frazémy; należące do płaszczyzny morfemicznej, będące jednowyrazowymi leksemami) oraz kolokacyjne (cz. kolokační frazémy; tradycyjne, pełniące funkcję kolokacji).
Na gruncie słowackim W Encyklopédii jazykovedy pod redakcją Jozefa Mistríka zawarto podział frazeologizmów według kilku kryteriów.
Ze względów semantycznych: