AR-18 – amerykański karabinek automatyczny.
Historia W latach 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, wzorem innych krajów, trwały prace nad opracowaniem naboju pośredniego. W 1957 opracowano w oparciu o nabój cywilny .222 Remington Magnum nabój oznaczony .223 Remington (5,56 × 45 mm). Pracujący w firmie Armalite Eugene Stoner przystosował swój karabinek AR-10 do zasilania nową amunicją. Nowa amunicja sprawiła, że karabinek oznaczony jako AR-15 miał minimalny odrzut, a umieszczenie kolby na przedłużeniu lufy (tak zwany liniowy układ broni) sprawiło, że karabinek był łatwy do opanowania przy strzelaniu.
Testy wojskowe wykazały jednak, że celność karabinka jest niska. Ciągłe problemy z bronią sprawiły, że w 1959 Armalite sprzedała prawa patentowe nowego karabinka firmie Colt’s Patent Firearms Manufacturing Company. W 1960 Stoner także przeniósł się do Colta. W tym samym roku poradzono sobie z problemem celności AR-15. Okazało się, że źródłem problemów był źle dobrany skok gwintu lufy. Po zmianie skoku gwintu karabinek uznano za gotowy do produkcji seryjnej i rozpoczęto promocję broni która po przyjęciu do uzbrojenia United States Armed Forces otrzymała oznaczenie M16.