Jan Ludwik Frey-Bielecki (ur. 10 sierpnia 1916 w Łodzi, zm. 28 czerwca 1994 w Warszawie) – generał dywizji pilot ludowego Wojska Polskiego, polityk komunistyczny, poseł na Sejm PRL II i III kadencji, dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju w latach 1956–1962.
Życiorys Był synem Wacława i Marty. Pochodził z polsko-niemieckiej rodziny inteligenckiej, pochodzenia żydowskiego, urodzony jako Jan Frey. W 1934 ukończył Gimnazjum Zgromadzenia Kupców w Łodzi. W czasie studiów na Politechnice Warszawskiej nawiązał, mimo wcześniejszych związków z sanacją, kontakty z ruchem komunistycznym. Był członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski od 1935 do jego rozwiązania w 1938 i Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, pełnił funkcję sekretarza tej organizacji na Wydziale Mechanicznym Politechniki i był członkiem jej egzekutywy, a także redakcji wydawanego przez nią pisma „Politechnik”. W 1936 wziął udział w strajku okupacyjnym na Politechnice i starciach z członkami Obozu Narodowo-Radykalnego, za co został aresztowany, a następnie zawieszony w prawach studenta, po czym rok spędził pływając na statkach jako marynarz.