thumb|Awers banknotu o nominale 100 złotych emisji 1 marca 1940 roku Banku Emisyjnego w Polsce thumb|Rysunek z rewersu banknotu 100 złotych emisji 1 sierpnia 1941 r. z wizerunkiem Lwowa Bank Emisyjny w Polsce () – niemiecka instytucja emitująca pieniądze w Generalnym Gubernatorstwie, która powołana została 15 grudnia 1939 r. Działała w latach 1940–1945, a siedziba znajdowała się Krakowie. Obok PCK, była to jedyna instytucja w Generalnym Gubernatorstwie, której Niemcy pozwolili mieć w nazwie słowo Polska.
Na początku istnienia Generalnego Gubernatorstwa władze okupacyjne pozostawiły w obiegu przedwojenne banknoty Banku Polskiego (od 2 do 50 złotych) z wyjątkiem najwyższych nominałów – stuzłotówek i pięćsetzłotówek z Tadeuszem Kościuszką i datą emisji 28 lutego 1919 r., wprowadzonych do obiegu 28 kwietnia 1924 r., oraz stuzłotówek z księciem Józefem Poniatowskim z datami emisji 2 czerwca 1932 r. i 9 listopada 1934 r., wprowadzonych do obiegu 15 września 1934 r. i 1 października 1937 r. odpowiednio – które nakazano złożyć do depozytu. W okresie tym pozostawiono również w obiegu bilet państwowy Ministerstwa Skarbu o nominale 1 złoty emisji 1 października 1938 r. 1 lutego 1940 r. stuzłotowe banknoty Banku Polskiego, ale tylko emisji 1932 r.