Wbrew rozpowszechnionej opinii bestialstwo nie polegało na odcinaniu rąk żywym osobom (choć to też miało miejsce), a na całkowicie bezkarnym i masowym mordowaniu ludzi. Przykładowo jeden oficer armii pochodzący z Walonii, Leon Fievez, po czterech miesiącach służby w Kongu zamordował 572 osoby, podczas jednej z ekspedycji nadzorował rabunek i masakrę kilkuset wiosek, podczas których wymordowano 1346 osób. Jednocześnie dzięki tym środkom udało mu się pozyskać największą ilość kauczuku w całym Kongu.
Normą w kolonii było stosowanie brutalnych kar cielesnych. Belgijscy urzędnicy stosowali karę chłosty biczem zwanym chicotte za najdrobniejsze przewinienia. Według oficjalnych zaleceń chłosta powinna przebiegać w sposób kontrolowany, była określona ilość uderzeń, które urzędnik mógł wymierzyć i określone części ciała, które miał bić. W praktyce urzędnicy nie stosowali się do zaleceń, normą było sadystyczne znęcanie się urzędników nad mieszkańcami Konga, w tym również nad kobietami w ciąży.
Król Leopold II miał świadomość popełnianych zbrodni, w oficjalnych wypowiedziach je potępiał, w rzeczywistości niewiele jednak robił, by im zapobiec. Zatrudniał lub utrzymywał na stanowiskach urzędników, mimo wiedzy o popełnianych przez nich okrucieństwach.