Program otrzymał kryptonim „Wilk” i miał na celu zwiększenie wartości bojowej pojazdu przy zachowaniu istniejącej konstrukcji bazowej.
W ramach programu planowano między innymi:
zastosowanie nowego systemu kierowania ogniem, wprowadzenie nowoczesnych przyrządów obserwacyjnych dla dowódcy i kierowcy, integrację systemów ostrzegania o opromieniowaniu laserowym oraz wyrzutni granatów dymnych, modernizację zespołu napędowego i układu chłodzenia, zwiększenie poziomu ochrony poprzez zastosowanie pancerza reaktywnego, unowocześnienie środków łączności.
Rozważano również uruchomienie produkcji licencyjnej zmodernizowanej wersji czołgu T-72S. Zmiany polityczne po 1989 roku oraz rozpad Związku Radzieckiego doprowadziły jednak do ograniczenia współpracy z radzieckim przemysłem zbrojeniowym, co wymusiło samodzielne kontynuowanie prac rozwojowych przez stronę polską.
Powstanie PT-91 „Twardy” W 1991 roku prowadzono jednocześnie program modernizacji czołgów T-72 pod kryptonimem „Twardy”. Program realizowany był przez OBRUM we współpracy z Zakładami Mechanicznymi Bumar-Łabędy oraz krajowymi instytutami badawczymi.