Od tego momentu siły HRK stanowiły umundurowaną formację przystosowaną do walk w górach, ERNK natomiast „partyzantkę miejską” szkoloną do zadań terrorystycznych, obejmujących głównie ataki bombowe.
„Kurdyjska intifada” W 1987 roku turecki rząd wprowadził na obszarze tureckiego Kurdystanu stan wyjątkowy, co nie zatrzymało rebeliantów – wojna partyzancka ogarnęła całą południowo-wschodnią Turcję.
Wiosną 1990 roku w Nusaybin (potem też innych kurdyjskich miastach) wybuchło spontaniczne powstanie Serhildan, określane jako „kurdyjska intifada”. Liczebność ARGK, liczącej wówczas 2000 partyzantów, zaczęła dynamicznie rosnąć osiągając stan 10 tysięcy pod koniec 1992 roku. Rebelianci na zajętych terenach tworzyli alternatywne struktury administracji, biura partii i sądy. Członkowie partii dystrybuowali pośród Kurdów żywność, działali również podlegający partii lekarze.