Obrzędy końcowe (łac. Ritus conclusionis) – w Kościele rzymskokatolickim ostatnia część mszy, następująca po Liturgii eucharystycznej. Obejmują błogosławieństwo końcowe i rozesłanie.
Na zgromadzeniach liturgicznych wierni są witani, pozdrawiani jak i żegnani. Pożegnanie dokonywało się przez błogosławieństwo. Najstarsza jego forma znajduje się w "Konstytucjach apostolskich" (IV w.). Obejmowała: wezwanie diakona, aby wierni pochylili głowy; modlitwę odmawianą przez celebransa. Z biegiem czasu obrzędy zakończenia rozbudowywano i upodabniały się do obrzędów wstępnych – wprowadzono inne modlitwy, śpiewy, formuły błogosławieństwa. W liturgii bizantyjskiej, np. tym, którzy nie przyjmowali Komunii rozdawano niekonsekrowane, ale pobłogosławione chleby zwane autidoron.
Historia obrzędu W rzymskim świecie starożytnym kończono zgromadzenie formułą "Missa" (w Bizancjum po grecku "Minsa"). Zostało to przejęte przez chrześcijan i nadano mu znaczenie religijne.