Liturgia rzymska kończyła się zawołaniem "Ite, Missa est", po którym celebrans udawał się do zakrystii (pierwotnie znajdowała się zwykle przy wejściu do kościoła), a przechodząc obok wiernych (ci prosili go o błogosławieństwo słowami: "Iube, Domne, benedicere"), odpowiadał: "Benedicat vos Dominus". Długo był to przywilej biskupa (np. w liturgii galijskiej, już w VI wieku kapłan po "Pater Noster" (Ojcze nasz) udzielał błogosławieństwa tym, którzy nie przystępowali do Komunii). Błogosławieństwo przez kapłana upowszechniło się dopiero w XI wieku. Biskup błogosławił czyniąc znak krzyża ręką, kapłan natomiast posługiwał się przedmiotami liturgicznymi, np.: kielichem, pateną, krzyżem, relikwiami, korporałem, itp.
Od XII wieku błogosławieństwa zaczęto udzielać już nie w drodze powrotnej, ale od ołtarza, używając różnych formuł. Ta, która stosowana jest dzisiaj (pochodzi z XIII wieku (Synod w Albi, Ordo Romanus XIV):
"Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec i Syn, i Duch Święty".