Druga z teorii bazuje na przypadkowej depopulacji zwierząt domowych jaka miała miejsce po II wojnie światowej. Wtedy też znaczna część hodowców zaczęła krzyżować koty syjamskie z przedstawicielami innych ras w celu powiększenia populacji, co mogło spowodować wyeksponowanie recesywnego allelu genu odpowiedzialnego za długą sierść. Od 1900 roku długowłose osobniki zaczęły coraz częściej pojawiać się w miotach, natomiast w XX wieku (w latach 40. lub 50.) podjęto decyzję o wyodrębnieniu ich jako oddzielnej rasy.
Pionierkami w hodowli kotów balijskich były panie Marison Dorsey (z hodowli Rai-Mar w Kalifornii) oraz Helen Smith (z hodowli Merry Mews w Nowym Jorku). W latach 50. i 60. XX wieku podjęły one intensywną pracę nad powiększeniem populacji tych kotów, a także oficjalnym uznaniem nowej rasy. W 1956 roku zaprezentowały koty balijskie na dwóch wystawach. Helen Smith zadebiutowała z balijczykami na wystawie organizowanej w Nowym Jorku przez klub członkowski The Cat Fanciers’ Association (CFA) – Empire Cat Club.