Podgatunki i zasięg występowania Poszczególne podgatunki zamieszkują: P. e. enucleator – łuskowiec euroazjatycki – Skandynawia do centralnej Syberii. P. e. pacata – wschodnia Syberia (na wschód od rzeki Jenisej i Sajanów) na wschód po dorzecze Kołymy i Morze Ochockie, na południe po środkowy Ałtaj, północno-wschodni Kazachstan, północną Mongolię i Pasmo Stanowe. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) tego podgatunku nie uznaje. P. e. kamtschatkensis – północno-wschodnia Syberia. P. e. sakhalinensis – Sachalin i Wyspy Kurylskie, północna Japonia. P. e. flammula – wybrzeża południowej Alaski i zachodnia Kanada. P. e. carlottae – Wyspy Królowej Charlotty. P. e. montana – wewnętrzna część południowo-zachodniej Kanady do zachodnio-środkowego USA. P. e. californica – wschodnia Kalifornia. P. e. leucura – łuskowiec amerykański – od zachodniej i środkowej Alaski szerokim pasem na wschód przez środkową Kanadę aż po Quebec, Nową Fundlandię i Nową Szkocję. Takson ten obejmuje też proponowane podgatunki alascensis i eschatosa.
Ewolucja Zapis kopalny potwierdza jego istnienie już w plejstocenie. Gatunek był wtedy rozpowszechniony w Europie;