Rzeczywistość Rzeckiego Zalewska interpretuje zabawę Rzeckiego mechanicznymi lalkami jako próbę odtworzenia i poznania zasad rzeczywistości. Bohater uruchamia zabawki, obserwuje ich ruchy, a następnie chowa je z powrotem, pełniąc zarazem funkcję reżysera i widza. Scena przekształca jednak jego sklep w model świata, w którym sam Rzecki również okazuje się figurą podlegającą nieznanym mechanizmom. Pamiętnik Rzeckiego jest według Zalewskiej kolejnym tworzonym przez niego teatrem. Bohater układa wydarzenia w harmonijne scenariusze, przypisuje ludziom role i zastępuje rzeczywistość własnymi wyobrażeniami. Pisanie, początkowo służące dokumentowaniu świata, zaczyna pełnić funkcję ochronnej fikcji, pozwalającej Rzeckiemu nie dostrzegać rozpadu własnych przekonań. Rzecki nie rozpoznaje rzeczywistych motywacji innych bohaterów, a jego pozorna wszechwiedza staje się zatem formą urojenia. Kiedy rzeczywistość przestaje odpowiadać jego scenariuszowi, Rzecki także nie dokonuje pełnej rewizji własnych przekonań. Wycofuje się natomiast w fatalizm, uznając, że wszystko służy jedynie bałamuceniu się od narodzin do śmierci.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ignacy Rzecki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.