Życiorys Był synem Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła Czarnego i Elżbiety z Szydłowieckich, córki Krzysztofa. Wychowany w kalwinizmie na przyszłą podporę reformacji, po śmierci ojca i na skutek pobytu w Rzymie oraz osobistego zetknięcia z Commendonem, Hozjuszem i Skargą przeszedł w 1567 z kalwinizmu na katolicyzm, po czym otwierał zamknięte przez jego ojca kościoły, m.in. w Szydłowcu. Zwalczając rozwój protestantyzmu wykupił egzemplarze Biblii brzeskiej, po czym uroczyście zostały one spalone na wileńskim rynku. Gorliwy katolik, popierał antyturecką politykę papiestwa i konsekwentnie wspierał Habsburgów w staraniach o tron Polski. Po wyborze króla prezentował postawę legalistyczną, wspierając wszystkich czterech królów Polski, z którymi się zetknął.
W 1567 roku wraz z królem Zygmuntem Augustem brał udział w wyprawie pod Radoszkowicze, a w 1568 roku walczył nad Ułłą. W nagrodę w 1569 roku został marszałkiem nadwornym litewskim. W tym samym roku podpisał unię lubelskąSkarbiec diplomatów papiezkich, cesarskich, krolewskich, książęcych;