Cuitláhuac, wym. (ur. 1476, zm. 1520) – tlatoani (władca) Azteków (Méxicas) w 1520. Syn Axayacatla, brat Montezumy II.
Życiorys Cuitláhuac był azteckim władcą miasta Tenochtitlán praktycznie od czerwca, a formalnie wybrany 7 września 1520 r. Przejął rządy po swoim bracie (Montezumie II), który był wówczas uwięziony przez hiszpańskiego konkwistadora Hernána Cortésa.
Jeszcze za panowania brata Cuitláhuac był gorącym zwolennikiem walki zbrojnej z Hiszpanami. W roku 1520 stanął na czele zrywu zbrojnego w Tenochtitlán, który miał uniemożliwić wycofanie się Hiszpanów ze stolicy. Dowodził też w czasie największego zwycięstwa Azteków w nocy z 30 czerwca na 1 lipca, która przeszła do historii pod nazwą La Noche Triste (Smutnej Nocy). Hiszpanie, nieustannie napastowani przez powstańców, nie byli w stanie utrzymać się w mieście i wycofywali się groblą w kierunku Tlacopanu. Obładowani łupami, atakowani byli na grobli, nacierali też na nich wojownicy indiańscy z łodzi na jeziorze. Konkwistadorzy ponieśli wtedy ogromną klęskę: 869 z nich zginęło, na brzeg jeziora przedostało się tylko 425, w tym wielu rannych. Zginęło też 1200-2000 Indian z oddziałów pozostających na służbie hiszpańskiej (Tlaxcalanie).