Pociąg Pancerny „Bartosz Głowacki”, Pociąg Pancerny Nr 55 – polski pociąg pancerny z okresu wojny polsko-sowieckiej i II wojny światowej. W czasie kampanii wrześniowej walczył na linii Koluszki – Skierniewice – Żyrardów, następnie walczył w obronie twierdzy brzeskiej z oddziałami niemieckiej 3 Dywizji Pancernej, potem wycofany do Kowla i Lwowa. Tam biorąc udział w obronie miasta został rozbity przez artylerię niemiecką w dniu 19 września.
Historia thumb|Parowóz pancerny z 1920 r. pociągu Bartosz Głowacki. thumb|upright=1.3 Wojna polsko-bolszewicka
Pociąg pancerny „Bartosz Głowacki” był obok „Podhalanina” i „Harcerza” jednym z trzech zorganizowanych i obsadzonych przez ochotników ze środowiska harcerskiego do walki z bolszewikami w 1920. Dowództwo objął w nim porucznik artylerii austro-węgierskiej i weteran kilku frontów I wojny światowej Stanisław Pigoń, członek organizacji Eleusis i działacz harcerski, który służył od 20 maja do 14 listopada 1920 jako żołnierz batalionu zapasowego 1 Pułku Wojsk Kolejowych. W skład załogi weszli wiceprzewodniczący Związku Harcerstwa Polskiego hm. Tadeusz Strumiłło, hm. Olgierd Grzymałowski i por. piechoty Kazimierz Lorenz. Podczas działań wojennych pociąg należał do 4 Armii.