nie stanowi przeszkody w wykonywaniu jakichkolwiek uprawnień kardynalskich.
W przeszłości kardynałami w stopniu kardynałów diakonów nie mianowano kapłanów, ale diakonów, a nawet duchownych niższych. Ostatnim kardynałem diakonem bez święceń kapłańskich był Teodolfo Mertel.
Polscy biskupi otrzymali w połowie XV wieku zakaz starania się o godność kardynalską bez wyraźnej zgody senatu oraz króla, ponieważ posiadanie kapelusza kardynalskiego przez któregoś z polskich biskupów było przyczyną bardzo ostrych sporów o precedencję z prymasami Polski. Dodatkowo dawniej godność ta była uważana za obcą i niebezpieczną.
Stopnie kardynalskie
Tradycyjnie wyróżnia się trzy stopnie (tytuły honorowe niedające władzy poza udziałem w konklawe) kardynałów: kardynałowie biskupi – którym przydzielono (obecnie tytularnie, bez sankcji kanonicznej od lat 60. XX wieku) diecezję podrzymską – suburbikalną. Diecezje suburbikalne to: Ostia, Sabina-Poggio Mirteto, Porto-Santa Rufina, Velletri-Segni, Frascati, Albano i Palestrina. W czasach starożytnych diecezje te okalały diecezję rzymską. Dziekan Kolegium Kardynalskiego jest zawsze biskupem tytularnym Ostii, a przy tym zachowuje poprzedni tytuł diecezji podmiejskiej.