Część polityków czeskich i słowackich uznała w czasie I wojny światowej, że drogą do realizacji ambicji narodowych będzie uzyskanie niepodległości i stworzenie wspólnego państwa. Zwolennikami takiego poglądu byli członkowie tzw. Akcji Zagranicznej, Tomáš Masaryk, filozof pochodzący z mieszanej słowacko-czeskiej rodziny i Milan Rastislav Štefánik, słowacki naukowiec służący we francuskiej armii oraz Edvard Beneš. Ich działający na emigracji w państwach Ententy triumwirat starał się o formowanie legionów czechosłowackich rekrutując do nich swych rodaków spośród pojmanych jeńców austro-węgierskich.
30 maja 1918 amerykańscy, emigracyjni działacze czescy i słowaccy w obecności Masaryka zawarli ugodę w Pittsburghu, która w punkcie 2. przewidywała powstanie, w ramach wspólnego państwa, osobnej słowackiej administracji, parlamentu i sądów. Tymczasem dwa dni po ogłoszeniu w Pradze czeskiej deklaracji niepodległości, zebrani w Martinie działacze słowaccy tworzący Słowacką Radę Narodową opublikowali 30 października tzw.