R-23 – radziecki pocisk rakietowy przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na średnich dystansach, naprowadzany półaktywnym systemem radiolokacyjnym korygowanym bezwładnościowym systemem nawigacyjnym INS lub termicznie, w zależności od odmiany. Pocisk zaprojektowano przede wszystkim do przenoszenia przez myśliwce MiG-23. W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-7 Apex (ang. - wierzchołek). R-23 posiadał parametry podobne do amerykańskiego AIM-7 Sparrow.
Historia Opracowanie przeznaczonego dla nowego myśliwca MiG-23 pocisku oznaczonego jako K-23 rozpoczęto w połowie lat 60. w biurze konstrukcyjnym zakładów nr 134 – późniejszym GosMKB Wympieł (ГосМКБ «Вымпел»). Przeznaczeniem nowej broni miało być atakowanie bombowców nieprzyjaciela lecących wyżej niż samolot-nosiciel K-23. W tym celu planowano zaprojektować kombinowaną głowicę naprowadzającą z półaktywnym radarowym i termicznym samonaprowadzaniem. Ostatecznie ze względu na duże problemy powstałe podczas konstrukcji tak skomplikowanego systemu naprowadzającego zrezygnowano z tego rozwiązania projektując w zamian dwa oddzielne systemy. Pierwsze odpalenia pocisku miały miejsce w 1967 roku, a w styczniu 1974 został on wprowadzony do uzbrojenia pod nazwą R-23T w wersji z naprowadzaniem termicznym i R-23R naprowadzanej półaktywnym systemem radarowym.