Bunty i opór W 1637 roku, pomimo nałożenia surowego zakazu chrześcijaństwa w całym kraju, głodujący mieszkańcy domen Arima i Amakusa zbuntowali się przeciwko tyranii ich feudalnego pana. Powstanie to znane jest m.in. jako rebelia Shimabara-Amakusa. W domenie Arima chrześcijański daimyō Harunobu Arima (1567–1612) został wygnany za przekupstwo, a później skazany na śmierć. Kiedy jego spadkobierca, Haruzumi Arima, został zmuszony do przeniesienia swojej ziemi do domeny Hyūga, wielu katolickich samurajów pozostało w Arima i kontynuowało wiarę wraz z miejscową ludnością. Do powstania dołączyło ponad 20 tys. chłopów-katolików. Zostali oni oblężeni w opuszczonym zamku Hara. Po czterech miesiącach bitwy powstanie zostało stłumione, prawie wszyscy rebelianci zabici, a zamek całkowicie zniszczony.
W wyniku buntu siogunat uznał chrześcijaństwo za główne zagrożenie dla swoich rządów. W 1639 r. zakazał wszelkich wizyt portugalskich statków i całkowicie zerwał stosunki handlowe z Portugalią. Był to początek polityki izolacji Japonii, zwanej sakoku. W handlu z Europą pozostawiono jedynie Holendrów, którzy potrafili przekonać władze, że jako protestanci różnią się od katolików.