Jednak po silnych protestach Zachodu wobec rządu Meiji w 1873 roku w Japonii ostatecznie zniesiono zakaz chrześcijaństwa.

W konsekwencji kirishitan podzielili się na trzy grupy: tych, którzy ponownie przyjęli katolicyzm pod kierunkiem misjonarzy i dołączyli do Kościoła katolickiego, jak czynili to ich przodkowie w XVI wieku; tych, którzy odmówili poddania się władzy misjonarzy i zamiast tego kontynuowali własne praktyki pielęgnowane podczas długiego okresu zakazu chrześcijaństwa (ta grupa była znana jako kakure-kirishitan); tych, którzy zdecydowali się przejść na buddyzm lub shintō, całkowicie porzucając wiarę chrześcijańską.

Po zniesieniu zakazu chrześcijaństwa ukrywający się chrześcijanie, którzy ponownie przyłączyli się do Kościoła katolickiego, wykorzystując tymczasowe kościoły i inne miejsca jako miejsca kultu, zaczęli budować kościoły we własnych wioskach od około połowy 1880 roku. Kościoły te były symbolami odrodzenia wiary katolickiej, a także widocznym znakiem zakończenia ukrywania się chrześcijan, które trwało około 250 lat.