Wojna Czerwonej Chmury – wojna Indian z plemion Dakotów i innych, pod dowództwem wodza Czerwonej Chmury, z siłami rządowymi USA, toczona w latach 1866–1868.
Przyczyny W 1851 rząd USA zawarł traktat z Indianami plemion Wielkich Równin, na mocy którego Amerykanie poprowadzili przez terytorium Indian Szlak Oregoński, a Indianie zobowiązali się nie przeszkadzać podróżującym tym szlakiem. W latach 60. John Bozeman odkrył inny dogodny szlak wiodący przez terytorium Indian, ze złotodajnych pól w Montanie do Fortu Laramie, nazwany szlakiem Bozemana. Ponieważ szlak przecinał kraj rzeki Powder, będący głównym terenem łowieckim Dakotów, próby podróży tym szlakiem spotykały się ze stanowczym zbrojnym oporem Indian. W czerwcu 1866 rząd amerykański podjął pertraktacje z Dakotami w sprawie przeprowadzenia tego szlaku, wysyłając jednocześnie ekspedycję wojskową pułkownika Henry Carringtona w celu budowy fortów na szlaku Bozemana, mających zabezpieczyć szlak i przyszłą drogę. Negocjacje prowadzono w Forcie Laramie. Z chwilą przybycia do fortu ekspedycji Carringtona, większość Indian, oburzonych, że rząd wysłał wojsko przed uzyskaniem zgody Indian, opuściła negocjacje pod przewodnictwem wodza Czerwonej Chmury.