Od 1815 roku na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego obradującego po przegranej Napoleona Bonaparte, Wizna wraz z innymi terenami została zagarnięte przez Rosję.
W 1860 roku Wizna miała 2573 stałych mieszkańców.
Po powstaniu styczniowym Wizna utraciła prawa miejskie na podstawie carskiego dekretu.
Wizna stała się częścią odrodzonego państwa polskiego w 1919 roku. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku ówczesną osadę miejską zamieszkiwało 2.670 osób, 1.952 było wyznania rzymskokatolickiego, 3 prawosławnego, 1 greckokatolickiego, a 714 mojżeszowego. Jednocześnie 1.996 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową a 674 żydowską. Było tu 367 budynków mieszkalnych. W 1932 roku w Wiźnie odsłonięto pomnik mieszkańców poległych w obronie Polski w wojnie z bolszewikami.
thumb|Uczniowie szkoły żydowskiej w Wiźnie w 1935 r. Społeczność żydowska posiadała w miasteczku synagogę przy ul. Szkolnej. Obecnie na jej miejscu stoją domy jednorodzinne.
W 1939 roku w okolicy Wizny znajdował się jeden z punktów polskiej linii obronnej opartej o rzekę Narew. Wizna, a raczej położona na wschód od niej przeprawa przez Narew, była niezwykle ważnym punktem strategicznym.