Choroba sieroca, inaczej syndrom dziecka porzuconego () – określenie na rzekome zaburzenie wynikające z utraty jednego lub obojga rodziców. Definicje choroby sierocej są nieprecyzyjne i miejscami potoczne. Nie jest też opisywana w literaturze naukowej.
Choroba sieroca nie jest obecnie uznawana za zaburzenie psychiczne w powszechnie stosowanych klasyfikacjach medycznych, takich jak ICD-10, ICD-11, DSM-IV czy DSM-5.
Przyczyny Najczęstszą przyczyną choroby sierocej jest długotrwały brak kontaktu z matką lub zerwanie więzi matka-dziecko. Przy czym za matkę uznaje się tu niekoniecznie matkę biologiczną, ale osobę sprawującą bezpośrednią opiekę nad dzieckiem w początkowym okresie jego życia. Choroba sieroca dotyczy , ale również pacjentów szpitali, zakładów opiekuńczo-wychowawczych i penitencjarnych.
.
Niemożność zaspokojenia potrzeby przywiązania może wynikać również i z przyczyn losowych, niezawinionych przez rodziców. Może to być: śmierć jednego lub obojga rodziców; oddanie dziecka do ośrodka opieki zbiorowej z powodów losowych (choroba rodziców, emigracja zarobkowa, ubóstwo); zbyt mała ilość czasu na pełnienie opieki nad dzieckiem (wielogodzinna praca rodziców).