thumb|300px|Działanie sił w czasie przechyłu statku. G - środek ciężkości, F - środek wyporu, F1 - środek wyporu w czasie przechyłu, M - pozorny środek obrotu, D - siła wyporu, P - siła ciężaru jednostki pływającej, φ - kąt przechyłu, W - poziom wody przed przechyłem, W1 - poziom wody w czasie przechyłu Wysokość metacentryczna – w teorii okrętu jest to odległość pozornego środka obrotu jednostki pływającej w czasie przechyłu od środka ciężkości (na rysunku odcinek GM). Wysokość metacentryczna jest podstawową wielkością określającą stateczność początkową statku (stateczność początkowa = stateczność dla małych kątów przechyłu; mały kąt przechyłu jest pojęciem względnym, gdyż odnosi się do zakresu, w którym trójkąt metacentryczny można uznać za styczny do krzywej ramion prostujących; typowo jako granicę małych kątów przechyłu przyjmuje się około 7 stopni przechyłu).
Najwyższymi wysokościami metacentrycznymi z popularnych jednostek pływających charakteryzują się lodołamacze, najniższymi holowniki.