R-37 – wersja rozwojowa radzieckiego najbardziej zaawansowanego technologicznie pocisku rakietowego przeznaczony do zwalczania celów powietrznych na dystansach do 300 km. Naprowadzany półaktywnym lub aktywnym systemem radiolokacyjnym korygowanym bezwładnościowym systemem nawigacyjnym INS. Pocisk zaprojektowano przede wszystkim do przenoszenia przez myśliwiec przechwytujący MiG-31M/BM.

W nomenklaturze NATO pocisk nosi oznaczenie AA-X-13 Arrow (ang. strzała). Pocisk R-37 ma podobne przeznaczenie jak amerykańskiego AIM-54 Phoenix, ale znacznie większy zasięg.

Historia Decyzją rządu radzieckiego z dnia 8 kwietnia 1983 roku rozpoczęto prace rozwojowe nad unowocześnioną wersją pocisku R-33 oznaczoną jako K-37 przeznaczoną dla samolotów MiG-31M. Projekt pocisku opracowano w zakładach GosMBK "Wympieł" (ГосМКБ «Вымпел»), przebudowując go w celu poprawienia parametrów względem wersji bazowej, oraz projektując nowy aktywny radiolokacyjny system naprowadzający. Pocisk jest naprowadzany na cel przy pomocy bezwładnościowego systemu nawigacyjnego (INS) z korekcją radiową.