Wskutek tego gotowość osiągnęły jedynie 44 okręty liniowe, a dalszych 20 zmuszonych było pozostać w bazie. Jednakże wobec stanowczych rozkazów de Pontchartraina, zatwierdzonych osobiście przez króla, Tourville nie był w stanie wyczekiwać dłużej i 26 maja wyszedł ze swą flotą z Brestu.
Bitwa pod Balfleur thumb|Mapka rejonu działań flot Dnia 29 maja w pobliżu przylądka Barfleur Tourville napotkał potężną sprzymierzoną flotę angielsko-holenderską liczącą 92 okręty liniowe, 20 jednostek pomocniczych i 19 branderów, dowodzonej przez admirała Edwarda Russella. Już poprzedniego dnia otrzymał on sygnał do formowania linii bojowej wraz z flotą holenderską złożoną z 27 okrętów pod wodzą wiceadmirała (luitenant admiraal) van Almonde’a. O 5 rano w dzienniku pokładowym okrętu Monmouth zapisano, iż flotę francuską dostrzeżono od strony zawietrznej. Choć Tourville zauważył, że przeciwnik znacznie przewyższa go liczebnie, przystąpił do starcia posłuszny rozkazom Ludwika XIV, zmuszających go do walki z nieprzyjacielem. Przy południowo-zachodnim wietrze Francuzi żeglowali z wiatrem naprzeciw 11 okrętom eskadry „Czerwonej” (Red squadron) i ok.