7 maja 1831 roku gen. B. Kołyszko mianował go rotmistrzem Pierwszego Pułku Ułanów im. Jełowickich. Za odniesiony sukces w bitwie pod Tywrowem dostał 18 maja 1831 roku w obozie pod Michałówką nominację na pułkownika kawalerii narodowej z zachowaniem dowództwa szwadronu. W następnym dniu, za zdobycie armat pod Obodnem, otrzymał stanowisko dowódcy artylerii powstańczej na Ukrainie. Po przegranej pod Majdanem, wraz z bratem Aleksandrem, przeszli 26 maja 1831 granicę austriacką i połączyli się z, zaginionym w powstaniu, bratem Eustachym. Internowani przez Austriaków i odesłani do Lwowa. Dzięki interwencji wpływowych osób, zostali zwolnieni i przedostali się do Warszawy (według R. Bieleckiego zdołał zbiec).
Wstąpił jako podporucznik do konnej legii litewsko-ruskiej w oddziale gen. Szeptyckiego. Przeznaczony do korpusu artylerii 1 września 1831 roku Już 14 września 1831 roku oddany do dyspozycji komendanta Głównej Kwatery Izb Sejmowych i Rządu Narodowego. 4 października 1831 roku otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 3705, którego nie przyjął, podobnie jak jego bracia. Odznaczenia te na ich prośbę zamieniono na srebrne krzyże i rozdano żołnierzom – powstańcom z Wołynia. Brał udział w obronie Warszawy. Po upadku powstania, Edward przekroczył granicę pruską w Toruniu i postarał się o paszport do Galicji.