W dodatku, wykorzystując sytuację, Rzymianie zajęli Sardynię i Korsykę (w 238 p.n.e.) oraz zmusili Kartaginę do zapłacenia dodatkowych 1200 talentów kontrybucji.
Między I i II wojną punicką thumb|Kolor ciemnogranatowy – tereny utracone przez Kartaginę w wyniku I wojny punickiej oraz rzymskiego ultimatum po wojnie Kartaginy z najemnikami; Kolor zielony – tereny pozyskane przez Kartaginę pomiędzy I a II konfrontacją z Rzymem Utrata Sycylii, Sardynii i Korsyki uderzyła w gospodarkę, handel i pozycję polityczną Kartaginy. Jej władze postanowiły więc zrekompensować sobie te straty nowymi podbojami. Stronnictwo Hannona Wielkiego optowało za rozszerzeniem posiadłości w Afryce, zaś stronnictwo Hamilkara Barkasa (warstwy kupieckie i wojskowe) preferowało podjąć podboje w Hiszpanii, której południowa część należała do Kartaginy.
Przeważyli zwolennicy Hamilkara i Kartagina skierowała ekspansję ku Hiszpanii. Hamilkar zmusił do posłuszeństwa niektóre ludy i zajął kopalnie złota i srebra w górach Sierra Morena w 236 p.n.e. Napływ drogocennych kruszców do Kartaginy ożywił jej gospodarkę i umożliwił spłatę kontrybucji Rzymowi. Hamilkar zyskał bogactwo, które zapewniło całemu rodowi Barkidów dużą niezależność polityczną.