Labry z prawej czerwone, podbite srebrem, z lewej czarne, podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki Najwcześniej znanym przedstawieniem herbu jest to znane z pieczęci Marcina Wejhera z 1566 roku, gdzie jednakże brakuje róż (być może nie odcisnęły się), zaś klejnot jest na zawoju. W XVII-wiecznym manuskrypcie Elzowa (Pommerscher Adelsspiegel, 1690–1705) figura pod różami opisywana jest jako wilcze szczęki. Możliwe, że bardziej naturalistyczne przedstawienie takich szczęk widniało w pierwotnej wersji herbu, jednakże nie znamy przekazów takiej jego formy. Innym stosunkowo wczesnym przedstawieniem podstawowej wersji herbu jest to z czteropolowego herbu Władysława Wejhera z roku 1605 z księgi dotyczącej studentów w Padwie. Herb w swojej podstawowej wersji przytaczała większość źródeł drukowanych, do których zaliczają się m.in. herbarze Dachnowskiego (Herbarz szlachty Prus Królewskich, ok. 1620, z błędnymi barwami), Bagmihla (Pommersches Wappenbuch, 1855), Ledebura (Wappenbuch der Preussischen Monarchie, 1836), Żenickiego (Der polnische Adel, 1900), oraz tzw. Nowy Siebmacher (Der Adel des Königreichs Preußen, 1906). Herb znany jest także z nagrobków i epitafiów Wejherów, gdzie w formie opisanej jako Wejher I widniał na przedstawieniach z lat 1629, 1677, 1739, 1743, 1777).