Przez 11 lat istnienia szkoły, doskonale zostały wykonane cele Fundacji. 115 studentów ukończyło szkołę zdając maturę. W 1939 r. w szkole było ok. 100 uczniów, którym wojna przerwała naukę. Około 170 uczęszczało tylko kilka lat i z rozmaitych powodów przeszło do innych szkół. Niektórzy nie wytrzymali rygoru rydzyńskiego, lub odeszli z powodów zdrowotnych. Część była wydalona, bo nie dotrzymywała wysokich standardów naukowych lub wychowania (np. dwa stopnie "niedostateczne" powodowały usunięcie). Znamienne jest, że prawie wszyscy wydaleni dostali bardzo wysokie wyniki w szkołach, do których się przenieśli. 60% wszystkich maturzystów mogło uczęszczać do szkoły rydzyńskiej tylko dlatego, że Fundacja udzielała im stypendiów całkowite lub częściowo. Wśród maturzystów było 7 synów chłopów, 7 synów robotników, 17 synów drobnych urzędników lub skromnych kupców. Cel Fundacji – umożliwienie edukacji dla niezamożnej, a wyjątkowo zdolnej i obdarzonej zadatkami charakteru – został spełniony. Niesłusznie media w Polsce Ludowej określały szkołę rydzyńską jako „elitarną”.
W wojnie zginęło 50 wychowanków i 8 nauczycieli oraz prezes Kuratorium Mieczysław Chłapowski.