W odróżnieniu od leków przeciwhistaminowych I generacji, leki II generacji wykazują silne powinowactwo do receptora H1, a nieznaczne do receptorów innych amin i peptydów, nie powodując tym samym działań niepożądanych, jak senność czy spadki koncentracji.
Techniki badania IgEs Na wykrywaniu w skórze i w surowicy krwi swoistych IgE świadczących o nadwrażliwości organizmu na alergen opiera się współczesna diagnostyka alergii. Pierwszą techniką stosowaną do oznaczenia stężenia swoistej IgE – opisaną już w 1967 roku przez Wide'a i wsp.– było badanie metodą radioimmunoadsorpcji (radioallergosorbent test – RAST). W metodzie tej alergen jest związany z podłożem stałym (np. z krążkiem bibuły) i reaguje ze swoistymi przeciwciałami IgE w badanej próbie. W kolejnym etapie powstałe kompleksy wiążą się z przeciwciałami przeciw ludzkim IgE, znakowanymi izotopami promieniotwórczymi (najczęściej J125). W ostatnich latach immunotesty zostały udoskonalone. Oryginalną metodę radioimmunologiczną wykorzystującą znakowane izotopami przeciwciała poliklonalne zastąpiono metodą enzymatyczną ze znakowanymi enzymatycznie przeciwciałami monoklonalnymi. Opracowano również technikę opartą na zastosowaniu wiązania antygenu na podłożu stałym (solid phase), zwiększając tym samym zdolność wiązania alergenu.