Iloczyn wektorowy – działanie dwuargumentowe przyporządkowujące parze wektorów 3-wymiarowej przestrzeni euklidesowej pewien wektor tej przestrzeni.
Niech i będą wektorami 3-wymiarowej przestrzeni euklidesowej z ustaloną bazą uporządkowaną
Iloczyn wektorowy wektorów i określa się następująco: jeżeli wektory i są liniowo zależne, to jeżeli wektory i są liniowo niezależne, to gdzie jest prostopadły zarówno do jak i tzn. jest wektorem normalnym do płaszczyzny wyznaczonej przez i długość wektora jest równa polu powierzchni równoległoboku wyznaczonego przez wektory i układ wektorów jest zorientowany zgodnie z bazą
Wynik działania w sposób istotny zależy od doboru bazy przestrzeni. W przypadku, gdy baza trójwymiarowej przestrzeni kartezjańskiej nie jest sprecyzowana, przyjmuje się za bazę kanoniczną złożoną z wektorów
Historia W 1843 roku William Rowan Hamilton opisał kwaterniony, za pomocą których współcześnie niekiedy opisuje się iloczyn wektorowy. Niezależnie, w tym samym okresie, tj. w roku 1844, Hermann Günther Grassmann zdefiniował tzw. „iloczyn geometryczny” bez odwoływania się jawnie do operacji „mnożenia” wektorów.