Po klęsce Francji w 1940 część działalności antyfaszystowskiej została włączona w szerszy francuski ruch oporu przeciwko okupacji niemieckiej i reżimowi Vichy. W skład ruchu oporu wchodziły środowiska o bardzo różnym profilu politycznym – od gaullistów i socjalistów po komunistów i anarchistów. Szczególnie silną pozycję w ruchu oporu uzyskała Francuska Partia Komunistyczna, która po rozpoczęciu niemieckiego ataku na ZSRR w czerwcu 1941 rozwinęła działalność konspiracyjną i zbrojną. W miarę trwania okupacji następowało także zbliżenie różnych ugrupowań ruchu oporu, czego wyrazem było utworzenie w 1943 (CNR). W 1944 oddziały ruchu oporu uczestniczyły w wyzwalaniu znacznej części południowej Francji, a część działaczy antyfaszystowskich próbowała również wpływać na kształt polityczny i społeczny wyzwalanych obszarów.
Niemcy mały|Plakat Akcji Antyfaszystowskiej z 1932 mały|Upamiętnienie Białej Róży przed Uniwersytetem Ludwika i Maksymiliana w Monachium W Niemczech organizacje antyfaszystowskie zaczęły powstawać w reakcji na rozwój nazizmu i narastającą przemoc polityczną ze strony nazistów.