Tymczasem jednak myśl filozofów określanych jako „chrześcijańskich” jest bardzo różnorodna i trudna w niej znaleźć takie wspólne elementy. Głębsze badania nad filozofią średniowieczną, uznawanej wcześniej za par excellence chrześcijańską, wykazały jej złożoność i różnorodność.
Dodatkowo termin ten luźno operuje słowem filozofia, uznając za nią również teologię, czy wszelkie przejawy ogólniejszej refleksji nad rzeczywistością. Pomiędzy końcem starożytności a ponownym odkryciem pism Arystotelesa w renesansie XII wieku nie istniała systematyczna filozofia, a jedynie „[s]trzępy doktryn greckich mniej lub bardziej zręcznie doczepione do jakiejś teologii”.
Obrony pojęcia filozofii chrześcijańskiej podjęli się XX wieczni neoscholastycy, m.in. Étienne Gilson. Wskazywał on, że mimo braku precyzji, pojęcie to można uznać za użyteczne. Wskazuje ono bowiem na główną cechę filozofii średniowiecznej, jako filozofii przyjmującej za prawdę objawienie biblijne. Starając się zdefiniować filozofię chrześcijańską, pisze: