Bursztyn zawiera także inne pierwiastki i minerały; twardość w skali Mohsa: 2-3; mikrotwardość kształtuje się od 19,9 do 29 kg/mm²; barwa – żółtawa o różnych odcieniach, bywa mlecznobiały, brunatny, czerwonawy, także niebieskawy lub zielonawy (bardzo rzadko); jest przezroczysty, przeświecający lub mętny – zależy od ilości zawartych w nim pęcherzyków powietrza; współczynnik załamania światła: 1,539–1,542; połysk – woskowy; gęstość – 0,96–1,096 g/cm³; jest lekki, jego gęstość jest porównywalna z gęstością wody morskiej; bursztyn bałtycki jako jedyny wśród żywic kopalnych zawiera dużo (3–8%) kwasu bursztynowego, najwięcej w korze – warstwie zewnętrznej; wyjątek stanowi bardzo rzadko znajdowany w okolicach Gdańska gedanit; w dotyku jest ciepły; ogrzany w dłoni przyjemnie pachnie; przy potarciu ładuje się ujemnie; pali się jasnym płomieniem, wydzielając zapach podobny do kadzidła; łatwo poddaje się obróbce mechanicznej; gwałtownie podgrzany pęka; temperatura mięknienia ok. 150 °C; temperatura topnienia ok. 350 °C; poddaje się barwieniu przy pomocy substancji organicznych, a także syntetycznych; można go poddawać termicznemu procesowi klarowania, barwienia, kształtowania i prasowania.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bursztyn bałtycki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.