Jeśli udałoby się generować fale uderzeniowe w szerokim zakresie prędkości, samolot mógłby lecieć z mniejszym kątem natarcia skrzydeł, redukując tym samym opór indukowany. Wzrasta tym samym doskonałość aerodynamiczna całej konstrukcji, która wpływa na zasięg statku powietrznego. Inżynierowie North American mieli okazję zapoznać się z raportem NACA w styczniu 1957 roku. W NA-259 po raz pierwszy wykorzystano zjawisko „kompresji siły nośnej” (dosł. „sprężenia siły nośnej”) (), zapewniające najlepszy uzyskany dotąd w historii stosunek siły nośnej do oporu (). W NA-259 fala uderzeniowa miała być wytwarzana przez stateczniki poziome, znajdujące się przed głównymi powierzchniami nośnymi. Fale przepływając pod skrzydła samolotu powodują zagęszczenie (kompresję) powietrza pod nimi – a tym samym zwiększenie siły nośnej.
NA-259 thumb|left|Ostateczny projekt North American Aviation w programie WS-110A