Windows Sockets API (później skrócone do Winsock) – techniczna specyfikacja określająca w jaki sposób program sieciowy napisany dla systemu Windows może uzyskiwać dostęp do usług sieciowych, szczególnie stosu TCP/IP. Definiuje standardowy interfejs między klientem TCP/IP (np. klientem FTP) a systemowym stosem TCP/IP. Zastosowane nazewnictwo bazuje na modelu gniazd BSD użytym w Berkeley UNIX do komunikacji między programami. Początkowo wszyscy twórcy biorący udział w rozwoju Windows Sockets opierali się skracaniu nazwy do samego „Winsock”, ponieważ użytkownicy często utożsamiali całe API z biblioteką DLL (winsock.dll), która jedynie eksponowała funkcje i procedury WSA. Wielu użytkowników było przekonanych, że samo posiadanie tej biblioteki wystarczało do zapewnienia pełnej obsługi TCP/IP.
Rys historyczny Wczesne systemy operacyjne firmy Microsoft, zarówno MS-DOS jak i Microsoft Windows, zapewniały ograniczone funkcje sieciowe, przeważnie oparte na NetBIOS/NetBEUI. W tym okresie Microsoft kompletnie ignorował stos protokołu TCP/IP.