Nie jest to możliwe w systemie Windows, wobec czego wprowadzona została funkcja WSAGetLastError() służąca do odczytu kodu ostatniego błędu. Te mechanizmy były pomocne, ale przenoszenie aplikacji pozostało skomplikowanym procesem, gdyż wiele „tradycyjnych” programów było napisanych z wykorzystaniem specyficznych dla danego systemu cech, np. pseudo-terminali i wywołań funkcji fork. Odtwarzanie tej brakującej funkcjonalności w systemie Windows okazało się problematyczne.
Specyfikacje Wersja 1.0 (Czerwiec 1992) definiowała podstawowe funkcje Winsock. Była bardzo zbliżona do istniejącego interfejsu gniazdek BSD celem ułatwienia przenoszenia istniejących programów. Kilka specyficznych dla Windows rozszerzeń zostało dodanych, głównie dla operacji asynchronicznych z powiadomieniami via komunikaty. Chociaż dokument nie ograniczał się do protokołu TCP/IP, jedynie TCP i UDP były jawnie wymieniane. Większość dostawców zapewniała obsługę protokołu TCP/IP, ale np. implementacja Winsock firmy DEC zawierała obsługę protokołu DECNet.
Wersja 1.1 (Styczeń 1993) zawierała wiele małych poprawek i wyjaśnień specyfikacji. Najbardziej znaczącą zmianą było załączenie funkcji gethostname().