Planowano w dalszej perspektywie odnogi Hrubieszów – Tomaszów Lubelski i Hrubieszów – Włodzimierz Wołyński, ale do inwestycji nie doszło wskutek konfliktu z sąsiednimi miastami powiatowymi, jako że ten projekt był konkurencyjny wobec projektów Lublin – Szczebrzeszyn – Tomaszów Lubelski – Bełżec i Trawniki – Krasnystaw – Zamość – Tomaszów Lubelski – Bełżec, a także ówczesnej polityki władz carskich, planujących pozostawienie kilkudziesięciokilometrowego buforu bez szlaków komunikacyjnych wzdłuż granicy z Austro-Węgrami. Chodziło tutaj o względy strategiczne, chęć zniwelowania różnicy w gęstości sieci kolejowej pomiędzy Rosją a Królestwem Polskim, a także ułatwienie rusyfikacji. Dopiero krótko przed wybuchem I wojny światowej Rosjanie postanowili zmienić politykę i zagęścić sieć kolejową w zachodniej Rosji, w tym celu w dniu 30 grudnia 1913 r. podpisali z Francją umowę, zgodnie z którą wzięli z francuskich banków pożyczkę w wysokości 2,5 mld franków na rozbudowę linii kolejowych o długości ok. 15 000 km. Po wybuchu wojny i ofensywie wojsk rosyjskich w kierunku południowym rozpoczęli budowę torów w okolicznych terenach (m.in. zbudowali wówczas linie Lublin – Rozwadów, Włodzimierz Wołyński – Sokal i linię wąskotorową Biłgoraj – Chełm).