Microsoft postanowił także nie wprowadzać obsługi długich nazw plików w starszych programach. Wśród nich wyróżniał się File Manager – menedżer plików dla systemu Windows for Workgroups 3.11. Natomiast Windows NT już od wersji 3.1, łącznie z jego programami użytkowymi (w tym również File Managerem), obsługiwał LFN w systemie plików NTFS.
System OS/2 firmy IBM posiadał własną metodę obsługi długich nazw plików w systemie FAT, niekompatybilną z wersją Microsoftu. Był to dodatkowy atrybut zapisywany jako .LONGFILE. Istniała jednakże możliwość zmiany sposobu obsługi długich nazw poprzez zastosowanie innego sterownika.
Ograniczenia Implementacja LFN w FAT dodatkowo była ograniczona starszym systemem nazewnictwa plików. Trudności pojawiały się np. przy próbie utworzenia 100 plików, w których nazwy rozpoczynały się od tych samych 6 znaków, np. Windows 3.11.txt, Windows 95.txt itd.. Przeszkody pojawiały się także przy tworzeniu plików i folderów w katalogu nadrzędnym systemu () zwanym również katalogiem głównym. FAT16 umożliwiał przechowywanie do 512 pozycji w katalogu nadrzędnym, a każda pozycja była rekordem 32-bajtowym, w którym mieściła się informacja o 13 2-bajtowych znakach kodowanych zgodnie z UTF-16.