thumb|Drzewo Życia Kabała ( „otrzymywanie, przyjmowanie”) – duchowa, mistyczno-filozoficzna tradycja judaistyczna badająca ukrytą (nistar) strukturę Boga, kosmosu i duszy ludzkiej. Opisuje jak nieskończona, transcendentna rzeczywistość Boża (Ein Sof) wyłania się w świat skończony poprzez dziesięć emanacji (sefirot) oraz jak człowiek może zmierzać od materii ku boskości. Dostarcza też hermeneutyki ukrytych warstw sensu Tory. Do jej podstawowych źródeł zaliczają się: Tora, Zohar, Ec Haim, Talmud dziesięciu sefirot, Sefer Jecira, Bahir, a także inne dzieła Ari (rabina Icchaka Luria Aszkenazi, znanego także pod imieniem Arizal) oraz Baal Sulama (Jehuda Leib Ha-Lewi Aszlaga).
Definicja kabały według Baala ha-Sulama
Etymologia Słowo „kabała” wywodzi się z języka hebrajskiego (קבלה), co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „otrzymywanie” lub „przyjmowanie”. Jego interpretacje odwołują się do pobierania nauk od wtajemniczonego nauczyciela lub mistrza albo przyjmowania boskiego światła.