Dalsza część kampanii polegała na wzajemnym wymanewrowywaniu przeciwnika: wojska sprzymierzone uniemożliwiały dostęp do Hanoweru i zachodniego frontu Prusaków, podczas gdy francuskie dążyły do uchwycenia nieprzyjaciela w kleszcze i po zniszczeniu go – do powtórnego zajęcia hanowerskiego terytorium. Dla Anglii działania te odgrywały zasadniczą rolę w związaniu znacznych sił francuskich niezbędnych do prowadzenia o wiele istotniejszych operacji wojennych w koloniach. Ponadto odebranie podległego brytyjskiej koronie Hanoweru oznaczałaby również utratę ważnej karty przetargowej w późniejszych rokowaniach i konieczność ewentualnej rezygnacji z pozaeuropejskich zdobyczy kolonialnych (Kanada, Indie, Karaiby)D. Marston: The Seven Years’ War, dz. cyt., s. 49-51..
Kampanię 1759 roku zapoczątkował książę Brunszwicki, atakując Francuzów pod Frankfurtem i Wesel, lecz ponosząc następnie porażkę w kwietniu pod Bergen. Francuzi potężnymi siłami podjęli ofensywę na Hanower w początkach czerwca, kierując tam 60-tysięczną armię pod dowództwem marszałka de Contades, a w rezerwie trzymając 20-tysięczny korpus marsz. de Broglie. Zgromadzone przez aliantów wojska Ferdynanda Brunszwickiego liczyły ok. 35 tysięcy;