Od roku 1900 mieszkał w Szwajcarii, a następnie krótko w kraju, skąd ponownie udał się do Gruzji (Tyflis). Pracował jako nauczyciel i zajmował się fotografią, utrzymując kontakty z miejscowym środowiskiem artystycznym. W latach 1905–1914 wysyłał swoje prace na międzynarodowe wystawy. W roku 1921 powrócił do niepodległej Polski i osiadł najpierw w Drohiczynie, potem w Milanówku. Od 1925 mieszkał w Radomsku – dzisiaj jest patronem tamtejszego Towarzystwa Fotograficznego im. Edmunda Osterloffa w Radomsku, które co dwa lata organizuje ogólnopolski konkurs im. E. Osterloffa. W latach 20. XX wieku związany z Polskim Towarzystwem Miłośników Fotografii. Od 1931 należał do Fotoklubu Polskiego, zrzeszającego artystów uprawiających fotografię jako autonomiczną sztukę. Fotograf, którego prace – wystawiane w kraju i za granicą m.in. w Stanach Zjednoczonych – porównuje się do malarskich dzieł Milleta, Chełmońskiego, Ruszczyca. Był pod wpływem malarstwa pejzażowego, postaci ludzkie w jego twórczości stanowiły jedynie element sztafażu. Autor ograniczał świadomie efekty charakterystyczne dla fotografii: momentalność i konkretność faktów. Przekonywał umiejętnie widza wartością własnej wizji i głębią emocjonalnego zaangażowania.