Od 1943 do 1946 był wikariuszem w Parafii św. Józefa w Trzcieńcu. W 1946 pracował ponadto jako duszpasterz w Parafii św. Mikołaja w Pnikucie, a następnie wikariusz w Parafii Ducha Świętego w Przeworsku. W 1955 został sędzią synodalnym. Jako promotor wiary uczestniczył w procesach informacyjnych sług Bożych ks. Jana Balickiego i ks. Bronisława Markiewicza.
W latach 1949–1962 prowadził wykłady z filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, gdzie od 1949 piastował stanowisko prefekta, a od 1957 urząd wicerektora.
26 lutego 1962 papież Jan XXIII mianował go biskupem diecezjalnym diecezji tarnowskiej. Święcenia biskupie otrzymał 20 maja 1962 w Bazylice Katedralnej św. Jana Chrzciciela i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przemyślu. Udzielił mu ich arcybiskup metropolita lwowski i administrator apostolski archidiecezji krakowskiej Eugeniusz Baziak w asyście Franciszka Bardy, biskupa diecezjalnego przemyskiego, i Karola Pękali, biskupa pomocniczego tarnowskiego. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Lavare pedes (Umywać stopy). 26 maja 1962 kanonicznie objął diecezję, a dzień później odbył ingres do Katedry Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie. Przeprowadził IV synod diecezjalny. W miejsce zamkniętego przez władze świeckie małego seminarium utworzył studium humanistyczne.