II Rzeczpospolita Działalność związkowa w odrodzonej Polsce została zalegalizowana dekretem Naczelnika Państwa z 8 lutego 1919 „w przedmiocie tymczasowych przepisów o pracowniczych związkach zawodowych”Dziennik Praw Państwa Polskiego z 1919, nr 15 poz. 209.. Zgodnie z dekretem do rejestracji lokalnego związku niezbędne był podanie wraz ze statutem do Inspektora Pracy podpisane przez trzy osoby. Związki mające zamiar działać na terenie całego kraju składano do Głównego Inspektora Pracy. Związki miało prawo tworzyć zrzeszenia w jednej gałęzi działania lub gałęziach pokrewnych.
Przeprowadzone na początku lat 20. XX wieku badania wykazały, że w Polsce istniało ok. 2 tysięcy odrębnych organizacji związkowych zrzeszonych w 30 centralach. Organizowały one masowe protesty robotnicze, m.in. tzw. Powstanie krakowskie 1923. II wojna światowa przerwała dynamiczny rozwój ruchu związkowego w Polsce.