Do czasu rozwoju zaawansowanej elektroniki, ograniczenie tylnej widoczności mogło stwarzać trudności w jego manewrowaniu i otwieraniu drzwi z zachowaniem odpowiedniego bezpieczeństwa dla pasażerów. Brak widoczności wewnętrznej mógł natomiast skutkować ograniczoną możliwością szybkiej reakcji w sytuacjach kryzysowych, zaistniałych w strefie pasażerskiej. Powyższe wady mogą zostać zniwelowane przez zastosowanie odpowiedniego systemu kamer i przycisków. Te ostatnie pomagają zarówno w przypadku niebezpieczeństwa (przycisk alarmowy), chęci wysiadania i otwarcia drzwi (tzw. gorący przycisk), jak i wezwania pomocy przez osobę z niepełnosprawnością.
Zasięg skrętu takiego pojazdu wymaga także większej przestrzeni ulicznej na skrzyżowaniach, przez co autobusy często nie mogą zostać wykorzystane na trasach z niedostosowaną do tego infrastrukturą uliczną.
Przypisy
Bibliografia Dąbrowski J., Nalazek D., Stiasny M.: Warszawskie autobusy i trolejbusy. Wydawnictwo Betezda, Rybnik 2005 Leśniak W. (red.): Samochody od A-Z. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1961