Mírzá 'Alí-Muhammad Shírází (Báb) ogłosił się w 1844 roku mahdim, a wielu szajchistów przeszło na babizm. Mniejsza część ruchu pod przywództwem Karima Chana Kirmaniego odrzuciła Baba jako mahdiego. Znaczna część szajchistów niebędących liderami grupy pozostała przez pewien okres niezdecydowana. Ruch szajchistów niemal całkowicie zanikł po około 50 latach działalności, zbliżając się do głównego nurtu imamizmu oraz tracąc wyznawców na rzecz babizmu i bahaizmu. W XX wieku szajchizm powoli odnawiał się pod przywództwem następców Karima Chana Kirmaniego i obecnie jest uznawany za jeden z 3 głównych ruchów wewnątrz imamizmu – obok usulizmu i achbaryzmu. Ze względu na prawno-teologiczna bliskość do usulitów czasem jest jednak klasyfikowany jako ich podgrupa, mimo licznych historycznych sporów pomiędzy oboma odłamami imamizmu. Szajchizm ma również wpływ na mahdyjskie ruchy w łonie usulitów. Najwięcej szajchistów żyje obecnie w Iraku i Iranie. Ich liczbę szacuje się na kilkadziesiąt tysięcy.
Kategoria:Imamizm