Sprawę sabotował też „nadzwyczajny pełnomocnik rządu do spraw repatriacji” Stefan Kalinowski, który jako stalinowski prokurator sam przyczyniał się wcześniej do wywożenia ludzi na wschód. Pomimo wynikłych problemów z roku na rok wzrastała liczba przesiedlonych: w roku 1955 przesiedlono 6429 osób, w roku 1956 – 30 787 osób, w roku 1957 – 93 872 osoby, w roku 1958 – 85 865 osób, w ostatnim roku przesiedleń 1959 – 32 292 osoby. W sumie w latach 1955–1959 przesiedlono łącznie 245 501 osób. Zaledwie 22 260 osób pochodziło z łagrów i miejsc osiedlenia w głębi ZSRR. Reszta pochodziła z Kresów Wschodnich. Z Litewskiej SRR, a głównie Wileńszczyzny wyjechały 46 552 osoby, z Białoruskiej SRR (dawne ziemie grodzieńska i nowogródzka) 100 630 osób, z Ukraińskiej SRR 76 059 osób. Przesiedleńców kierowano głównie na ziemie zachodnie (np. na ziemię lubuską) i zatrudniano w Państwowych Gospodarstwach Rolnych.
Po wysiedleniach na obszarze Ukraińskiej SRR zamieszkiwało nadal ok. 360 tys. Polaków (głównie w okolicach Żytomierza, Berdyczowa, Płoskirowa). Warto zauważyć, że w tym samym roku (1959) sowiecki spis zanotował we Lwowie 59,1 tysiąca Polaków.