W Hiszpanii produkowano je XIV-XVII w.

Iryzacja szkła thumb|Iryzacja kryształu bizmutu spowodowana obecnością cienkiej warstwy tlenku na powierzchni metalu. Obok sześcian z czystego bizmutu.

Szkło pokrywa się cienką warstwą substancji o współczynniku załamania światła większym od współczynnika załamania światła w szkle. Szkło iryzowane zachowuje przezroczystość i tylko światło odbite od powierzchni szkła staje się różnobarwne. Warstwa ta musi dobrze przylegać do szkła, być wytrzymała na ścieranie oraz odporna na działanie wody.

Stosuje się trzy metody iryzacji: hutnicza, która polega na osadzaniu par związków iryzujących na powierzchni gorącego szkła bezpośrednio po ukształtowaniu szkła, próżniowa polegająca na osadzaniu par związków iryzujących na szkle w aparaturze próżniowej, malarska polegająca na nanoszeniu na zdobione szkło warstwy farb iryzujących i ogrzewaniu całości do temperatury bliskiej temperaturze mięknienia szkła.